“Klopt dat wel?” vroeg ik de kassière van de Albert Heijn deze week toen ik een zakje kiwi’s afrekende. 5 van die gevallen voor… hou je vast… 6 euro 50. Oftewel: €1,30 per kiwi. “Ja helaas mevrouw, het klopt…” knikte ze. Au, zei mijn portemonnee. Best zuur voor een kiwi-fanaat.
Nu zal ik jullie een betoog over de inflatie besparen. Misschien moet ik ook niet zo piepen – de meeste kiwi’s in de supermarkt komen van mijlenver, wat onze aarde niet echt ten goede komt. En dan ben ik ook nog eens het typetje dat standaard voor de gele (oftewel de zoetere en duurdere) variant gaat. Noem het een luxeprobleem.
Hoe dan ook, je kunt je in ieder geval voorstellen dat ik abrupt op de rem trapte, toen ik deze week door de Veldstraat fietste en op een bord ‘kiwi’ zag staan. Há, daar moet ik wezen, dacht ik. Bij nummer 71 trof ik een gedekt tafeltje aan waarop ik gelijk naar mijn lievelingsfruit speurde. Ik zag een paar grote courgettes, nog wat potten bramenjam, en een doosje met… Tja, met wat eigenlijk? Een soort donkergroene druiven? Waar zijn die kiwi’s nou?!
Kiwibessen, lees ik vervolgens. Aha, dus in plaats van ‘kiwi’ en ‘bessen’ (wat ik dacht) verkopen ze op dit adres heuse ‘kiwibessen’. Daar moet ik het fijne van weten. Het toeval wil dat verkoopster Joska net al op weg was naar buiten – haar handen vol met een nieuwe lading kiwibessen om de voorraad mee aan te vullen. “Smaken ze meer als kiwi’s of als bessen?” vraag ik me hardop af.
Binnen een mum van tijd verandert het in een soort wijnproeverij, maar dan anders. “Die daar is een Jumbo, die is wat milder.” Ik probeer de platste en grootste kiwibes en herken direct de heerlijke kiwi-smaak. “En dat is een Ken’s Red, die is wat intenser.” Er gaat een wereld voor me open. Blijkbaar behoren de kiwibessen tot hetzelfde geslacht als de normale kiwi’s (het Actinidia-geslacht) en zijn er ook nog uiteenlopende rassen van. Naast de zojuist genoemden heeft Joska namelijk ook nog Geneva’s, Ananasnaya’s, Issai’s en Maki’s.
10 jaar geleden reisden Joska en haar man Bert naar België, vertelt ze me. Daar bezochten ze een Actinidia-verzamelaar om kennis te vergaren en struiken (“een stuk of 24”) in te slaan. En let wel: ze plaatsten zowel mannelijke als vrouwelijke planten in hun tuin, anders werkt ’t niet. De kiwibessen zijn net als de kiwi’s namelijk ‘tweehuizig’. En ja hoor, na 5 jaar verschenen eindelijk de eerste kiwibessen. “Het waren er eerst maar een paar, maar daar waren we al hartstikke blij mee.”
Inmiddels hangen er bossen vol aan de struiken, al doet Joska het puur voor de hobby. Het plukken is bewerkelijk: de kiwibessen zitten goed verstopt achter de bladeren en je moet per vrucht voelen of ‘ie al rijp is. Voorlopig is er nog genoeg voor de liefhebbers, waar ik mezelf vanaf vandaag ook onder schaar. Dit najaar ga ik in plaats van de sun golds uit Nieuw-Zeeland lekker voor de mini-kiwi’s uit ons eigen Zetten. Want €2,50 voor minstens 30 exemplaren, da’s nog eens andere koek. En nu niet met z’n allen naar de Veldstraat sjezen, hoor!
Voor de Zettense dorpskrant INZET schrijf ik vanaf september 2023 maandelijks voor mijn columnreeks ‘wat opvalt in ons dorp’.
