Ze doen niet aan bijgeloof, zeggen Dick en Trudie van Schaik meteen. ,,Een Vietnamese vriend van ons verklaarde ons echt voor gek dat we op nummer 13 gingen wonen. Zelf zou hij dat nóóit gedaan hebben,” vertelt Dick. ,,Maar wij? Wij lopen gewoon onder een ladder door, ik ben niet bang voor een zwarte kat. Nummer 13 betekent voor ons helemaal niks,” vult Trudie aan.
Sinds 2005 wonen ze in hun huis in de Bernadottestraat in Zetten. Daarvoor woonden ze in verschillende ‘B-straten’: de Bethelstraat, Bellefleur, Beatrixstraat. ,,Pas later viel het kwartje dat het altijd met een B begon,” zegt Trudie lachend. ,,En nu dus Bernadotte. Toeval natuurlijk, maar wel een grappig rijtje.”
Toen ze dit huis kochten, hadden ze ook nog een optie op een woning in Herveld. ,,We hebben zelfs even gedacht: misschien verhuizen we daarheen,” vertelt Dick. ,,Ik ben zelf opgegroeid in Andelst en dacht vroeger altijd: ooit ga ik terug. Maar dat is niet gebeurd – en nu denk ik ook niet dat we Zetten nog uit gaan. We wonen hier goed.”
Hun dochters Stephanie en Renate groeiden grotendeels op in de Beatrixstraat. De jongste verhuisde nog mee naar nummer 13. Inmiddels zijn de kinderen al jaren het huis uit en maakten Dick en Trudie onlangs de overstap naar pensioen.
,,Ik heb altijd in de vleesindustrie gewerkt, bij één bedrijf, 47 jaar lang, waarvan 39 jaar als leidinggevende,” vertelt Dick. Trudie werkte 29 jaar als groeps- en activiteitenbegeleider in de gehandicaptenzorg. ,,Altijd met veel liefde. Toen we stopten, moesten we wel echt omschakelen. Je gaat van een drukke werkdag en vergaderingen naar ineens met z’n tweetjes thuis zitten.”
Die leegte wilden ze niet laten bestaan. ,,Je moet je agenda opnieuw vullen,” zegt Trudie. ,,Als je niets doet, kom je in een bubbel terecht. Dus hebben we zelf gezocht naar nieuwe dingen. En eerlijk gezegd: onze kalender is nu voller dan ooit.”
Vrijwilligerswerk werd voor beiden een manier om zin en structuur te vinden. Dick rijdt taxi voor ouderen en helpt bij de voedselbank. Trudie zet zich in voor Tendens (vakanties voor verstandelijk beperkten) en de wensambulance. ,,Je komt zoveel verschillende mensen tegen,” zegt ze over dat laatste. ,,Soms heel verdrietige situaties, maar ook heel mooie momenten, zoals iemand die nog een bruiloft van een kind kan meemaken. Dat geeft zóveel voldoening.”
Naast hun vrijwilligerswerk passen ze elke vrijdag op hun twee kleinkinderen, maken ze fietstochten, doen ze cursussen, gaan ze naar de sportschool en overwinteren ze af en toe in Spanje. Ze genieten er volop van.
Geluk bracht nummer 13 hen dus zeker. Maar zoals bij iedereen kwamen er ook verliezen. ,,In mijn familie waren we met z’n tienen: broers, zussen, inclusief aanhang. Daar is nu nog maar de helft van over,” zegt Dick. ,,En natuurlijk overlijden ook vrienden. Dat hoort bij ouder worden. Net als ziekte of andere tegenslag. Dan is het zaak om voor elkaar klaar te staan.”
Trudie knikt. ,,Dat sociale contact is het belangrijkste voor ons. Het is fijn om anderen te kunnen helpen, maar ook om verhalen te horen, nieuwe mensen te ontmoeten.”
Hun conclusie na twintig jaar op nummer 13? ,,We hebben het hier altijd goed gehad,” zegt Dick. ,,Het is ons voor de wind gegaan. Ongeluk? Nee, absoluut niet. Geluk genoeg. Ook omdat we het samen actief zijn blijven opzoeken.”
