Ik ben gaan zwemmen met de Huissense Anita. Al noemt zij dat niet zo. Meters maken in een triatlon: dát is pas zwemmen. Het water in en uit gaan? Dat is dippen. Niets meer en niets minder.

Ze doet het elke zondag, in plas het Zwanenbad. Ongeacht het weer. Ook in de winter? Juist dan. Want Anita ‘wil niet wennen aan een wetsuit’. Dat vindt ze voor watjes.

Dat het mij verbaast, snapt ze niet. ‘Het is héél geweun’, zegt de 73-jarige, terwijl ze haar schouders ophaalt. ‘Dames in Gendt doen dit al veel langer. En die zijn de tachtig al over.’

Sport is haar lust en haar leven, zie ik, als we nog in haar warme woning staan. De vitrinekast met gewonnen bekers barst bijna uit z’n voegen. Ooit was ze judoka, op hoog niveau. Nu doet ze aan fietsen, fitness, zumba, – ‘en triatlon, da’s mien spurt’.

Ze woont met zus Edith, al hun leven lang in het knusse ouderlijk huis.
‘Ga je ook mee?’, vraag ik Edith, die zelfs binnen in winterjas bivakkeert. ‘Ach nee, kiend! Ik ben een koukleum. Ik kan niet zwemmen én ik heb watervrees. Als jullie terugkomen, zet ik thee.’

Anita en ik doorkruisen de lege stad, de kerkklok slaat negen. Ik vraag me af waar ik aan begonnen ben

Anita en ik doorkruisen de lege stad, de kerkklok slaat negen. Ik vraag me af waar ik aan begonnen ben. ‘Ik let op je’, zegt ze, alsof ze mijn gedachten leest. Het vriest en over het water hangt een lichte mist. Als we ons uitkleden – vlug, kiezen op elkaar – roepen voorbijgangers ons toe. ‘Lekker zwemmen, dames?’

Anita mag eerst. Gaat direct zitten en geeft geen kik. Als mijn voet het water raakt, vloek ik binnensmonds. ‘Ademen, meiske, ademen’, zegt ze. Ik adem. Een reiger vliegt over. Ik denk aan Ediths thee en laat me zakken.

Anita ‘dipt’ elke zondagochtend in het Huissense Zwanenbad. © Anne Veens

Lang houd ik het niet vol. Na twee minuten tintelt alles. Anita zit op twaalf, als ze eruit komt. Om vervolgens doodleuk te stellen: ’t was nie écht werm, maar vond je ’t nou écht koud?’

Anita, ik heb het nog nooit kouder gehad. Maar méns, wat voelde ik dat ik leefde.

Columnreeks De Schuumerd

Dit artikel is onderdeel van mijn columnreeks ‘De Schuumerd’ in de Gelderlander

© Paul Rapp