Ik zat deze week kortstondig in de rats. Ik wist niet wat ik aan moest doen voor carnaval. En dat terwijl ik had beloofd mee te lopen met de optocht in mijn eigen dorp. In Zetten dus – nee, excuseer me – in ’t enige echte Lingegat.

Wat carnavalskleding betreft: pak flink uit, gooi er geld tegenaan, spek de lokale feestwinkel. Maar mij niet gezien. D’r is al grei zat, onze maatschappij loopt over van de spullen. Doe mij maar tweedehandsjes.

De tijd begon te dringen. Twee dagen voor de optocht had ik nog niets. Dus zocht ik mijn heil bij de Zettense weggeefwinkel. ‘Hebben jullie nog wat liggen voor me?’, vroeg ik eigenaresse Nelly. ‘Of wij nog wat hebben?’ Ze trok haar wenkbrauwen op. Laat Nelly niet lachen. Nelly heeft tassen, nee kratten mét dozen mét tassen vol.

Hans, haar verloofde, hielp met zoeken. Hij toverde een Kabouter Plop-muts tevoorschijn. En een gigantisch biervat, ‘kan je zó instappen’. Hem stond het allemaal reuze goed. Tot en met de rode glitterkimono aan toe.

Ik kon niet kiezen. ‘Mwah, neh, misschien.’ Nelly kwam tussenbeide. ‘Hans, die meid moet geen poespas hebben’, instrueerde ze hem. ‘Geef haar iets wat bij haar past. Een boerenkiel ofzo.’

En ja hoor: daar kwam de kiel. En toen die er was, was er ook een pet. Zo’n platte, van vilt. Toen volgde nog de boerenzakdoek én bijpassende streepjesbroek. Toegegeven: het geheel zat me als gegoten. ‘Stel laarzen eronder en klaar is Kees’, besloot Nelly.

Zetten verandert tijdens carnavalstijd in ’t Lingegat © Anne Veens

Nu ik toch Betuwse boerin zou zijn, miste nog één ding, vond ik. Diezelfde avond reed ik dus, in vol ornaat, naar mijn familie in Driel. Mijn oom is appel- en perenteler. Op de zolder van de oude schuur lag nog een fruitmandje. Zo’n ultieme: een ouderwets gevlochten geval. Het zal u niet verbazen: de appels kreeg ik er gratis bij.

Outfit compleet en schik dat we hadden. Zeg nou zelf: dat heb ik toch maar weer mooi bij elkaar geschuumd, of wà?

Columnreeks De Schuumerd

Dit artikel is onderdeel van mijn columnreeks ‘De Schuumerd’ in de Gelderlander

© Paul Rapp