Jarenlang leek het ondenkbaar dat Roos Hendriks (18) ooit de Vierdaagse zou lopen. Anorexia beheerste haar leven sinds haar 8ste jaar en ze was zelfs uitbehandeld verklaard. De weg was allesbehalve makkelijk, maar nu wil ze zelfs de Vierdaagse uitlopen.

De Vierdaagse lopen, dat wilde ze als Wijchense altijd al. „Hij loopt door mijn eigen dorp. En twee keer langs mijn opa en oma in Mook.” Maar tot nu toe ging dat nooit, omdat ze sinds haar 8e kampte met een eetstoornis.

Uitbehandeld
„Ik heb lang ondergewicht gehad, wel bij vijftien instanties geweest en was uitbehandeld verklaard. Accepteer maar dat het je nooit gaat lukken, kreeg ik te horen. Er waren fases dat televisie kijken zelfs te intensief was, hoe zou ik dan ooit zo’n wandeltocht kunnen volbrengen? Mijn lichaam heeft ook altijd die signalen gegeven: loop geen Vierdaagse, dat is te intensief voor jou.”

‘Pakjesavond’ veranderde dat, vertelt ze. Ze blikt terug op afgelopen 5 december, toen ze na publicatie in deze krant 5000 euro aan donaties ontving. Het geld zamelde ze in voor haar eigen anorexia-behandeling in Portugal.

„Ik ben zo dankbaar voor iedereen die heeft geholpen. Zonder die donaties had ik hier nu niet gestaan.” Want de behandeling bij kliniek Beleef sloeg aan. „Dankzij ervaringsdeskundigen en de juiste steun vond ik het licht weer terug.”

Trainen zonder ticket
Ze zette haar zinnen volledig op de Vierdaagse, dat voor haar een belangrijk doel werd. „Om te laten zien dat je wél kan herstellen van anorexia.”

Deelname werd nog dubbel spannend, eerst werd ze uitgeloot. Ze ging alsnog trainen, zonder zekerheid op een ticket. Pas enkele weken vóór de Vierdaagse bemachtigde ze dat alsnog.

Alsof die spanning nog niet genoeg was, kreeg ze ook nog een peesontsteking, één week voor aanvang. „Het deed zo’n pijn, ik kon er nog geen vijf minuten op lopen”, blikt ze terug. Op vakantie in Spanje belandt ze ermee in een ziekenhuis.

„Nu kan ik de Vierdaagse wel vergeten”, schiet telkens door haar hoofd. Toch krijgt ze na dagen in spanning de woensdag van tevoren tóch een ‘go’ van haar podoloog. „Hij kwam aanzetten met een soort hamer en dat hielp enorm”, aldus Roos.

Eten om te lopen
En daar staat ze dan: gefinisht na een lange wandeldag, met één ellendige blaar. Maar vastberaden om hem uit te lopen. Met een flyer op haar shirt en de knalroze letters ‘elke stap telt, van eetstoornis naar herstel’.

Is ze nu ‘genezen’? „Soms is de strijd er nog. Maar ik wás de eetstoornis, nu ben ik weer Roos. Als er iets lekkers langs de kant ligt, had ik dat een halfjaar geleden niet durven pakken. Nu wel. Zonder voeding red ik het niet. Je moet eten om te kunnen lopen en dat motiveert enorm.”

De tekst draagt ze vooral om andere jongvolwassenen met een eetstoornis te steunen. „Er stonden meiden die mij kenden van mijn Insta langs de kant, met flink ondergewicht. In de stromende regen, in poncho, om mij aan te moedigen. Ik wil wat terugdoen.”