Carel Verplak loopt door zijn perenboomgaard in Driel. Met regenlaarzen aan. En die zijn nodig, want het water staat er zo’n 35 centimeter hoog. In zijn jaren als fruitteler heeft Verplak het op zijn land nog nooit zo extreem meegemaakt. Zelfs niet in 1995.

Pal naast de Drielse dijk, aan de Vredesteinsestraat, ligt het fruitbedrijf van Carel Verplak. Dankzij de hoge waterstand van de Rijn werd zijn perenboomgaard afgelopen weken steeds natter. Tot het punt dat zeker een kwart hectare volledig onder water stond.

De fruitteler, die zowel appels als peren teelt, zag de situatie wel aankomen. ,,Je ziet elke dag een beetje meer water in de bongerd staan en op een gegeven moment zijn dat geen plasjes meer, maar is dat één grote plas.”

Combinatie van kwel- en regenwater
De Drielenaar is het water in principe wel gewend. ,,Als je een bedrijf naast de dijk hebt, weet je gewoon dat je soms met kwelwater te maken hebt. De rivier staat aan de andere kant dan tegen de dijk aan en hier komt het water vanuit de bodem omhoog. Al moet ik zeggen dat het nu wel heel extreem is.”

Verplak wijt dat aan de combinatie van kwel- met regenwater. ,,Het heeft enorm geregend. Dat water komt er dus ook nog eens bij. Zo heb ik het nog niet eerder meegemaakt.”

Ook niet in 1995, toen het water in de Betuwe zo gigantisch steeg? ,,Nee, zelfs toen niet. Ik runde het bedrijf toen nog met mijn vader. Destijds was er wel veel kwelwater, maar minder regenwater. Vandaar dat het nu erger is.”

Carel Verplak in zijn Drielse perenboomgaard. © VidiPhoto

Vruchtboomkanker
Verplak ziet voorlopig nog geen reden om zich écht zorgen te maken. ,,Ik lig er nog niet wakker van. Die peren kunnen wel wat hebben, ze zijn sterk en minder vatbaar voor ziektes. Appels daarentegen…”

Hij wijst naar zijn appelboomgaard die aan de andere kant van de weg ligt. ,,Kijk, bij de appels is nu zo’n 1,5 hectare ook flink nat. En dat moet geen weken meer duren. Appelbomen ontwikkelen sneller vruchtboomkanker als ze met hun wortels in het water hebben gestaan.”

En dat kan slecht uitpakken, verklaart Verplak. ,,Die ziekte is vrij hardnekkig. Het betekent dat de bomen infecteerbare wondjes krijgen. Daardoor kunnen takken afsterven, of zelfs hele bomen.”

De meest kwetsbare appelsoorten heeft Verplak om die reden jaren geleden al ingewisseld. ,,Bijvoorbeeld Kanzi en Gaia, die zijn niet opgewassen tegen het vele kwelwater. Maar we hebben nog wel Jonagold staan en die kan er op den duur ook niet goed tegen. Dus wat mij betreft mag het nu wel gaan zakken.”

Schaatsen
De huidige situatie vermoeilijkt het snoeiwerk. ,,We moeten nu gewoon snoeien. Als de bomen eind februari gaan uitlopen, is er nog werk zat. Normaal met snoeien pak je eerst de toppen en werk je naar beneden, maar we kunnen nu niet met hoogwerkers de boomgaard in. Dan zou je de grasmat vernielen, als het überhaupt al mogelijk is om erin te rijden. Dus beginnen we nu onderaan. Minder ideaal, maar het werk gaat gewoon door.”

Verplak houdt zich vast aan de voorspellingen. ,,Ze zeggen wel dat het water weer hoger wordt, maar het zal ook gaan vriezen. En in mijn ervaring is vorst vaak de aankondiging dat het weer zakken gaat. Daar hoop ik dan maar op. En misschien kunnen we dit weekend nog wel even schaatsen, tussen de bomen door.”

En wat nu als dit veel vaker voor gaat komen? Toch op zoek naar een plekje verder van de dijk af? ,,Nee, zeker niet”, stelt Verplak lachend. ,,Ik blijf gewoon zitten, hoor. Mijn bedrijf hoort hier.”