De dood als dagelijkse kost. Niet elke twintiger zou ervoor kiezen. Tweelingbroers Simon en Max (23) wel. Bij Uitvaartverzorging Cornelissen treden ze in de voetsporen van de generaties voor hen. Op hun eigen, moderne manier.

Op de foto aan de muur prijkt een strenge man. Met hoge hoed en lange, zwarte jas. Hun overgrootvader Hent, vertellen Simon en Max Cornelissen.

Meer dan honderd jaar geleden was hij in Elst degene die de dood kwam ‘aanzeggen’. ,,Oftewel de huizen langsging om te vertellen: ‘Piet is overleden en de uitvaart is dan en dan’. Hij werd ook wel doodgraver genoemd.”

Anno 2024 schudden de opgewekte tweelingbroers dat kille imago van zich af. Als vierde generatie op rij zijn zij het gezicht van Uitvaartverzorging Cornelissen. En nemen ze het stokje over van moeder Monique.

Rouwautootje spelen met speelgoed
Simon en Max groeien op naast het uitvaartcentrum aan de Valburgseweg, een voormalige fruitschuur. Ouders Wim en Monique zijn altijd druk met het bedrijf.

Het gezin praat er open over. ,,Ze deden niet geheimzinnig. Aan tafel was het: ‘hoe was je dag?’ en dan hadden we het over de overledenen, de families, de uitvaart. Wij skateboarden bij de opslagruimte rondom de kisten. Met onze speelgoedauto’s speelden we rouwautootje.”

Ze weten nog precies hoe ze als kleine jochies aan de straat op hun klapstoeltjes zaten. ,,We keken hoe pap een kist met paard en wagen wegreed tijdens een uitvaart. Wij zwaaiden natuurlijk, we vonden dat prachtig.”

Eerbetoon aan overleden vader
Geleidelijk aan groeit hun deelname in het bedrijf. ,,Dat begon met stoelen klaarzetten voor een dienst. De kist helpen verplaatsen. Meerijden naar de families in rouw.”

Als de jongens negen jaar oud zijn, komt de dood nóg dichterbij. Vader Wim blijkt kanker te hebben. ,,De artsen gaven hem toen nog één jaar. Uiteindelijk werden dat er tien. We leerden leven met het idee dat het elk moment afgelopen kan zijn.”

Onwennig in het begin
Dat Simon en Max het over zouden nemen, stond toen nog niet vast. ,,Wij kregen van huis uit de vrijheid om ons eigen plan te trekken. We hóefden de uitvaartzorg niet in.”

Zo start Max met een studie economie. ,,Bedrijfsresultaten, financiën… Ik werd er ongelukkig van.” Hij stopt en gaat werken als hovenier. Maakt zelfs plannen voor het leger. ,,Toen het slecht ging met pap, zei ik nog tegen hem: ‘ik ga misschien de luchtmacht in’. Maar toen overleed hij en kwam er veel op mams schouders terecht. Ik ben meer gaan helpen in het bedrijf.”

,,Best onwennig in het begin. Je komt mensen tegen die net iemand verloren hebben. En je denkt: wat kan ik nou doen of zeggen om te helpen? Tot je merkt dat mensen met verdriet er echt iets aan hebben als je jezelf bent en meedenkt.”

‘Je bouwt een band op’
Ook voor Simon was de uitvaartzorg geen uitgestippelde route. ,,Ik ging eerst de techniek in. Sleutelend in de werkplaats begon ik wat te missen. Ik wilde meer onder de mensen zijn.”

Na een reis door Azië kiest ook hij bewust voor het familiebedrijf. Sinds kort begeleidt hij uitvaarten. ,,Vanaf het eerste gesprek met de familie tot en met de dag zelf. Je bouwt een band op, werkt er samen naartoe. Dat geeft veel voldoening.”

Max specialiseert zich in verzorging. ,,De overledene wassen en aankleden. Wonden camoufleren. De kleur van de persoon terugbrengen. Je wilt iemand weer zoveel mogelijk terugbrengen naar hoe hij of zij was.”

Inmiddels zijn de broers veel gewend. Al is het soms nog slikken. ,,Als een vriend of kennis in de kist ligt. Of als iemand te vroeg uit het leven stapt. Dat blijft raken.” Het er met elkaar over hebben helpt. ,,Open zijn, het benoemen. Zoals we dat thuis altijd gedaan hebben.”

Met de tijd mee
De uitvaartbranche is lang niet meer zo statisch als vroeger. Zo hebben ze een spiksplinternieuwe stretchtent in de tuin voor de populairder wordende buitendiensten. Doen ze aan livestreams. En hebben ze van paddenstoel gemaakte kisten in huis. ,,Biologisch afbreekbaar.”

Max: ,,We gaan met de tijd mee. Wil jij een dienst in de kroeg, omdat je geliefde daar graag kwam? Of techno draaien, waar hij zo van hield? Het kan allemaal en is niet raar.”

,,Eén keer wilde de familie de kist het graf in laten zakken op het rocknummer Down Down van Status Quo. Scheurende gitaren op het kerkhof. Dat was vroeger nog ondenkbaar.”

Simon: ,,Waar het ooit vooral ging om ‘hoe het hoort’ gaat het nu om ‘wie was deze persoon?’ We denken niet meer volgens vaste regeltjes en lijntjes. Ons doel is vooral dat de mensen na afloop denken: ‘ja, dit was precies hij of zij’. Dat maakt de cirkel weer rond. En ons werk zo mooi en dankbaar.”