De woensdag is voor Rianne Engel (41) uit Lichtenvoorde een beladen wandeldag. Op 22 juli vorig jaar verloor ze haar man Rik aan een hersentumor. Toen moest ze haar Vierdaagsedeelname na één dag afbreken om bij hem te zijn. Nu keert ze terug voor haar tiende kruisje.

„Eerst dacht ik: kan ik dit wel maken? Om precies één jaar na zijn overlijden te lopen? Hoor ik niet thuis te zijn? Tot ik besefte: dit moet ik doen. Rik draag ik met me mee. En ik hoop dat hij ziet dat ik er weer sta. En doorga.”

Rik was haar jeugdliefde. Ze leerden elkaar kennen tijdens het wekelijkse uitgaan en waren sinds hun zeventiende samen. „Onze levens waren verweven,” zegt Engel. Later kregen ze twee kinderen: Sten en Sara. Maar ze hielden ook hun eigen hobby’s.

De Vierdaagse is ‘haar ding’, zegt ze. Waar Rik als echte Achterhoeker genoot van de Zwarte Cross en de Bloemencorso, vond Rianne in het wandelen haar uitlaatklep. Ook in de jaren dat Rik ziek was, bleef ze lopen.

„Ik heb het wandelen nodig gehad. Om alles op een rijtje te houden en weer energie te hebben voor het thuisfront. Na elke Vierdaagse voelde ik me weer meer mezelf. Met hernieuwde kracht voor Rik en de kinderen. Het hield me op de been.”

‘Het komt goed’
In 2019 bleek Rik na jaren hoofdpijn en vermoeidheid geen migraine te hebben, zoals ze tot dan toe dachten, maar een hersentumor. ‘Er zit iets in je hoofd wat vrij groot en niet goed is’, kregen ze te horen. En dus moest Engel haar twee jonge kinderen van toen 3 en 1 uitleggen dat papa een ‘balletje in zijn hoofd’ had, dat eruit moet.

Papa bleef hij. „Zelfs met nietjes in zijn hoofd en zijn haar gedeeltelijk weg door een operatie. De kinderen keken daar doorheen, waren allang blij dat hij weer thuis was.”

Opgeven paste niet bij Rik. Ook niet in dit traject. „Hij bleef denken: het komt goed. Na elke behandeling zei hij weer op z’n Riks: ‘Nou, ik ben wel weer klaar met deze flauwekul. Ik ga weer werken’.”

Rik wilde door. Dat zat in z’n aard. Tijdens chemokuren stond hij in de tuin te klussen. Toen hij tijdelijk niet mocht autorijden, stapte hij op de fiets. Om de kinderen van school te halen of naar zijn werk bij het installatiebedrijf in Groenlo, ook al was het drie kwartier fietsen.

Donderwolk
Het gezin probeert het gewone leven weer op te pakken, al voelt Engel nog wel die ‘donderwolk’ boven hen hangen. „Een stemmetje zei: ‘hoe lang gaat dit nog goed?’”

Die angst groeide verder toen ook Riks moeder Astrid in 2021 een hersentumor kreeg. „Het ging heel snel. Voor de coronatijd runde ze nog café Zaal Hogenkamp met mijn schoonvader. Vaak werkte ze ’s avonds, overdag paste ze veel op onze kinderen.”

„Maar ze gedroeg zich steeds anders. Ze vergat afspraken en sliep langer. De arts dacht eerst aan een burn-out, door alle stress rondom het gesloten café tijdens corona. Pas toen ze onophoudelijk begon te spugen, bleek dat ook zij een tumor had. Meerdere zelfs. De meest agressieve vorm. Negen weken later overleed ze.”

„De dokters zeiden dat het domme pech was en niet erfelijk. Rik wilde er niet aan dat dit hem ook kon gebeuren. Het was nog steeds: maak je niet druk, ik word hier oud mee.”

Ze valt even stil. „Ik wilde hem graag geloven.”

Hoop op meer tijd
In de zomer van 2024 volgde toch het nieuws waar ze bang voor was geweest. Riks tumor groeide weer. En dit keer sloegen behandelingen niet meer aan. „Rik bleef hoop houden op een experimentele behandeling. Op meer tijd met zijn gezin.”

Ook zoon Sten (10) wilde iets doen. Samen met zijn vriendengroep, de Bende van Negen, begon hij een statiegeldactie voor de Hersenstichting. „Hij dacht: misschien kunnen de dokters dan toch nog iets voor papa doen. Stens vrienden leefden zo mee dat ze zelfs, zonder het Sten te vertellen, op een dag met bussen en auto’s vol flessen op de stoep stonden.”

De actie maakte indruk op Rianne. Zij besloot zelf ook geld op te halen voor de Hersenstichting door toch weer de Vierdaagse te doen.

Vierdaagsehart
Toen ze aan de actie begon, ging ze er nog van uit dat ze hem zou uitlopen. Maar in juli ging Riks gezondheid snel achteruit. „Hij bleef zeggen: ‘komt goed, ik red me wel’. Maar ik zag in zijn ogen hoe moeilijk hij het had.”

„Jij gaat lopen”, bracht hij nog uit. Met hulp van vrienden en familie gaat Engel toch. „Met veel moeite verliet ik het huis die ochtend, maar mijn Vierdaagsehart zei ‘ja’.”

Die ene dag lopen is een overwinning. Maar daarna moet ze stoppen, voelt ze aan alles, ze wil naar Rik. Het kruisje blijft buiten bereik. Wel haalde ze ruim 6000 euro op.„En het gaf een bak nieuwe energie.”

Die energie bleek ze nodig te hebben. Een week later, op 22 juli, overleed Rik op 40-jarige leeftijd. Het weekend daarvoor was hij nog één laatste keer naar zijn geliefde Zwarte Cross geweest. „Het kon eigenlijk niet. En toch is het nog gelukt. Daarna was het echt op.”

‘Gewoon’
Nu staat Rianne Engel opnieuw aan de start. In het jaar waarin ze 25 jaar samen zouden zijn geweest, gaat ze alsnog voor dat tiende kruisje. „Voor mezelf. Voor Rik. Voor de mensen die vorig jaar zoveel doneerden. Voor iedereen met een hersentumor.”

Op woensdag staan haar ouders en kinderen langs de kant. Bij de finish hoopt ze vooral één gevoel over te houden: trots. „Dat ik er toch gewoon weer sta. Dat ik het toch gewoon weer gedaan heb. Dat ik gewoon weer doorleef.”

Want zo ‘gewoon’ is dat vaak niet. „Dan zit ik ‘s avonds in de tuin, liggen Sten en Sara op bed en is het stil. En leeg. Dat zijn de mindere momenten. En dan huil ik erom.”

Angst is er ook nog. En die blijft voorlopig. „Als de kinderen thuiskomen met hoofdpijn. Of moeten spugen. Dan ga ik gelijk weer aan, in de actiemodus. Wat als?”

Betere tijden
Tegelijkertijd bieden Sten en Sara haar veel steun. „Die zijn fantastisch. Zij maken dat je weer opstaat. Elke dag. En er wat van maakt. Ook na alles wat ze meemaakten staan ze zó positief in het leven.”

Ze besluit: „Dat hebben ze van Rik.”

Het is waar ze zich aan vast probeert te houden. Aan zijn ‘komt goed’. Aan de mooie en fijne dingen elke dag. „Het is hard werken, maar ik weet: er komen weer betere tijden. Ooit ga ik weer genieten, vanuit mijn hele zijn.”