Vanuit Berts tuin in de Marijkestraat lachen de sneeuwklokjes je toe. Ook paarse krokusjes komen al uit. Dat is nog lang niet alles: in zijn achtertuin vliegen vogels af en aan. ,,Merels en mezen bivakkeren hier”, aldus Bert. Of nouja, officieel heet hij ‘Albert’, maar hij vindt zichzelf meer een Bert.
,,Ik heb ook altijd voer in huis voor die beesten. Pinda’s, vetbollen, hele emmers vol.” Om nog maar te zwijgen over alle tierelantijntjes met vlinders en bloemen in zijn huis. Bert houdt van natuur, dat moge duidelijk zijn.
Nu al zo’n vijftig jaar woont hij – geboren en getogen Zettenaar – in dit huis met zijn vrouw Janny. Nummer 13: bracht het hen ongeluk? ,,Daar heb ik dan nooit iets van gemerkt”, zegt hij met een grote lach. ,,Misschien eerder geluk.”
,,Toen we trouwden, konden we dit huis kopen voor 40.000 gulden van de Woonstichting. Destijds alsnog een hoop geld hoor, maar we zitten er nu nog. En we zitten er best. Zat meubels heb ik tóen gekocht en nu nog. In dit huis groeiden ook onze twee zoons Marcel en Ronald op. Die runnen nu samen een marmerbedrijf – Ambiance Natuursteen in Heteren. Zij hebben trouwens allebei óók twee zoons.”
,,Dus geluk, wat is dat dan?”, vraagt hij zich daarna nog hardop af. ,,We hebben de centen verdiend. Daar hebben we voor gewerkt. We zijn gezond, doen ons ding. Af en toe gaan we een heel eind wandelen. Dan rijden we naar Friesland of Noord-Holland voor een tocht van 15 kilometer en krijgen we na afloop erwtensoep. Voor ons geluk genoeg.”
Hij is ook niet opgegroeid met praten over geluk, zegt hij. ,,Zo ging dat niet. We kregen niets thuis, maar we kwamen ook niets tekort. Als we iets hebben wilden, werkten we ervoor. Wil je met 16 jaar een brommer? Met 18 jaar een rijbewijs? En daarna je eigen autootje? Prima, kan allemaal. Maar je koopt het zelf. Ik heb het bij elkaar gescharreld met allerlei baantjes, voordat ik 32 jaar bij de Algemene Dienst in Papendal werkte. Ooit was ik zelfs nog melkboer in Zetten.”
Een rode draad in zijn leven: de pluk. ,,Met 6 jaar stonden we al aardbeien en bessen te plukken. Met 12 jaar leerden we de tractor rijden en brachten we suikerbieten en koren naar de coöperatie. Pet op en gewoon gáán.”
Die mindset – gewoon gaan – heeft hij nu nog. Elke zaterdag hangt hij in heel Gelderland nog zonneschermen op voor Noorloos Zonwering uit Ochten. En in de zomer plukt hij nog steeds. Van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat. Eerst bij de Proeftuin van Randwijk en nu in Wageningen. Appels, peren, kersen, kiwibessen, somt hij op. ,,Vijf dagen in de week. En die zesde dag ga ik gewoon weer zonneschermen hangen.”
,,Wat zou ik de hele dag anders thuis moeten doen?” verklaart hij. ,,Ik wil in beweging zijn. Ik klim niet meer op een ladder naar boven, zo hard ga ik niet meer. Maar gelukkig zijn er hoogwerkers. De rest lukt me prima. Mensen willen niet meer plukken: ik snap niet waarom. Dus wie wil, kan zich aanmelden bij mij.”
Om zijn bezigheden fysiek te kunnen blijven behappen, doet hij ook nog aan fitness. ,,Twee keer in de week. Roeien, fietsen, alles wat ze maar hebben. En dat komt hartstikke mooi uit. Want precies die bewegingen gebruik je ook weer bij zonneschermen hangen en plukken. Slim, hè.”
